من به توان n!

چند وقتی نبودم… مشکل داشتم..نه با کارم و نه با درسم …با خودم مشکل داشتم… یه جنگ درونی که من رو به مرز جنون کشید.
اصلا حواسم به خودم نبود…به خودم اومدم که دیدم هیچی نیستم جز یه آدم بدبخت که با خودشم کنار نمیاد… آدم های اطرافم طوری بهم نگاه می کردن که انگار از فضا اومدم..
بالاخره باید تصمیم خودم رو میگرفتم.. خیلی وقت نیست که دیگه مسلمون نیستم ولی این کافی نبود… من خدارو باور نداشتم…دیگه از این موجود خیالی خسته شده بودم… بعد امتحانام بهترین فرصت بود تا حلش کنم… خودم رو حبس کردم و یه جزوه از دلایلم برای انکار خدا تهیه کردم..
از جملات مارکس و هگل وداوکینزو… تو این جزوه ام پیدا می شد تا شعر عصیان فروغ و کارو وجمله های صادق هدایت و……
صدبار مرورش کردم….من دیگه مطمئنم..حالا باید به خاطراعتقادم به atheism بجنگم… نمخوام دیگه تطاهر کنم هیچ وقت…دیگه از نگاههای عاقل اندر سفیه فک و فامیلم نمیترسم… ماه رمضونم که دو سه سالی هست که معضله واسه من…. به عالم و آدم باید جواب پس بدی که چرا روزه نیستی… آخ که دلم میخواد سرم رو بکوبم به دیوار از دست مامانم وقتی که جلو همه میگه من ناراحتی کلیه دارم و نمیتونم روزه بگیرم… ازین به بعد راستش رو میگم… من خداناباورم…دلیل دارم… می تونم از عقیدم دفاع کنم…حتی اگه به قیمت از دست دادن تموم اطرافیانم هم تموم بشه … دیگه دروغ نمیگم…دیگه تطاهر نمی کنم…احتمالا پدرم درکم میکنه… آخرین بار که در مورد اسلام باهاش حرف زدم و گفتم مسلمون نیستم درکم کرد… ولی مامانم فرق داره…غصه می خوره.. نمیخوام اذیت شه ولی… مامانم میگه دختری که ایمان نداشته باشه و نماز نخونه به کار خلاف کشیده میشه… ولی خلاف سنگین من اینه که به جای رفتن سر کلاس برم قلیون بکشم…اونم تنها… نه حوصله مهمونی و رفیق بازی دارم…نه از ولگردی تو این پاساژ و اون مغازه خوشم میاد… نه از مسافرت لذت میبرم… اون موقعی که هم سن و سالهای من که هم نماز می خونن و هم روزه میگیرن مشغول خوش گذرونی بودن من یا داشتم کار میکردم و یا سرم تو کتاب بود… اوج خوشگذرونیمم که خوابیدنه… مامانم میگه چون بی ایمانی از آدم به دور شدی.. من از آدم به دور نشدم…آدما هستن که از خودشون دور شدن… خب چیکار کنم یه آدم واقعی کم یاب شده…
دلم نمیخواد مامانم غصه بخوره ولی من حق دارم هر طور که میخوام فکر کنم و نمیتونم بقیه عمرم روتظاهر کنم… من خدا ناباورم و باید به عقیدم افتخار کنم…

اولین شب که رسما خداناباور شدم یکم دلهره داشتم…میترسیدم واحساس تنهایی میکردم…ولی خودم رو آروم کردم و به خودم امید دادم…ازین به بعد میدونم هیچ دستی از آسمونا سرنوشت من روتعیین نمیکنه… من خودم زندگیم رو می سازم…بدون اینکه از یه توهم انتطار کمک داشته باشم… از فرداش احساس بهتری داشتم…یه جور اعتماد به نفس که تا بهحال تجربه ش نکرده بودم….عین آدمی که سالها فکر می کرده خونه ای که توش زندگی میکنه مال خودش نیست و همیشه دلهره داره اگه صاحبخونه بیاد سراغش چی و اگه بخواد خونه ش رو پس بگیره چه اتفاقی میافته ولی بعد متوجه میشه اون خونه مال خود خودشه…دیگه حتی اگه خونه روآتیش هم بزنه به کسی ارتباط نداره…

باید برم سراغ زندگی عادیم… تازه اول راهه… باید تا جایی که میتونم تلاش کنم…باید کار کنم و درس بخونم تا از ایران برم…برم جایی که راحت تر زندگی کنم…ولی تا وقتی هستم باید به خاطر عقیدم بجنگم…باید ازش دفاع کنم….

یک هفته گذشت و من هنوزجرات نکردم به کسی چیزی بگم…
امشب با پدرم صحبت میکنم… ماه رمضون = معضل همیشگی در راهه… تا اونموقع باید تکلیفم رو روشن کنم… گفتم که دیگه تحت هیچ شرایطی تظاهر نمیکنم… اون دختری که تا همین سه چهار سال پیش یه مذهبی تمام عیار بود حالا خداناباورشده…

میرم سراغ جزوه هام …توی یک کشوی قفل دار قایم کردمشون…از بچگیم هر چیزی که واسم مهم بود روتوی این کشو قایم میکردم و کلیدش روتوی یک کیف گردنی میذاشتم و مینداختم گردنم!!!! میتونم بگم مچ تک تک اعضای خونواده رووقتی که میخواستن کلید رو از گردنم در بیارن گرفتم!!!

کشوم کلی بهم ریخته شده…خیلی وقته تمیزش نکردم…در اتاقموقفل میکنم وکشو رو میریزم بیرون تا تمیزش کنم…دفتر خاطرات و گل های خشک شدم که ریخته بودن ته کشو و یه سیگار که هیچ وقت حوصله نکردم امتحانش کنم و اولین کادویی که گرفتم از یه نفر که فکر میکردم عاشقشم!!!!!!!!!! همه رو مرتب کردم… حالا نوبت کاغذ هاییه که همه جا پخش شده… وسط این همه کاغذ یک تیکه مقوی صورتیه….یه دفعه قلبم میریزه… احساس میکنم عرق کردم…این دیگه از کجا پیداش شده… دست خط خودم بود… با ماژیک سورمه ای روی مقوی نوشته بودم » دوستت دارم خدا جون»

یادم میاد اول دبیرستان بودم و طبق معمول تنها توی کلاس نشسته بودم… اون موقع تازه میرفتم کلاس خوشنویسی و از نوشتن با ماژیک خیلی خوشم میومد… ازین چیزا زیاد می نوشتم ولی نمیدونم این یکی روچرا نگه داشته بودم و چرا تا حالا ندیده بودمش…

چه احساس وحشتناکیه خودمم نمیشناختم… نمیدونستم باید چیکار کنم… کم پیش میاد با صدای بلند گریه کنم ولی یه دفعه بغضم ترکید…. با تموم وجودم گریه میکردم… میترسم.. فقط همینو میدونم از اینی که هستم میترسم…

هنوزمنمیدونم خدایی هست یا نه… هنوزم شک دارم به همه چیز…ولی فهمیدم من اون قدر شهامت ندارم که خدارو از زندگیم حذف کنم…چه خیال باشه چه حقیقت من بهش احتیاج دارم… من خداناباور نیستم…نمیتونم باشم ….